Ogrody - OGRODY ARABSKIE W HISZPANII

W 750 roku Kordowa stalą się stolicą arabskiego państwa w Hiszpanii. Nowa cywilizacja, która wkrótce zaznaczyła swoje istnienie, wzbogaciła kulturę kraju podbitego przez Maurów. Ich niedościgniona wiedza na tematirygacji była bardzo przydatna w sztuce ogrodów, a mistrzostwo w dziedzi­nie wytwarzania fajansu znalazło wyraz w niezwykle oryginalnych ozdo­bach.Patio mauretańskiego domu. w którym połączyły się cechy hellenistycz­ne i rzymskie, odpowiada życiu intymnemu i zamkniętemu, i to właśnie nadaje ogrodom hiszpańskim ich szczególny charakter. Teren podzielony jest na szereg zamkniętych wnętrz ogrodoyyych o niewielkich rozmiarach, odpowiadających wewnętrznym dziedzińcom domów zwanym patio. Ta szczególna cecha występuje nawet w rozległych kompozycjach, gdzie cała powierzchnia bywa dzielona na kwatery kwadratowe lub prostokątne, czasami nawet tworząc układ nieregularny. Wystrój poszczególnych części, oddzielonych dyskretnie od siebie, zapewnia przechadzającym się nieprzer­wany ciąg niespodzianek.W IX wieku Abd arRahman II wspaniale ozdobił Kordowe kanałami i fontannami, a jednemu z jego przodków przypisuje się utworzenie ArRusafa, czyli „zespołu rozkosznych ogrodów". Owe arabskie ogrody w Hiszpanii zbliżały się zatem do tego samego ideału, do którego dążyły wszystkie ogrody imperium muzułmańskiego: chciano uczynić z nich miejsce odpoczynku i rozkoszy, gdzie woda szemrząc przepływa kanalikami z basenu do basenu.Dna małych kanałów wyłożono marmurem, dna basenów glazurowa­nymi płytkami fajansowymi, a brzegi kwadratowymi płytkami ceramiczny­mi zwanymi azulejos. Odnajdziemy je w wykładzinach patiów i w dekora­cjach stopni schodów. Migotliwe barwne posadzki tworzą tło dla maleńkich wytryskujących strumyków wody. Niedostatek wilgoci w glebie spowodo­wał narodziny niespotykanego rozwiązania. Partery zaczęto umieszczać nisko, zaś poziom alejek podnoszono, tworząc jakby wyższe pomosty murowane, wyłożone cegłami i glazurowanymi płytkami. Dzięki temu można było nawadniać całą ziemię, jak to robiono w Persji.W tych ogrodach rzeźba nie występowała; elementy dekoracyjne ograniczały się do kanałów, basenów, ławek. Płytki fajansowe i woda nadawały ogrodom barwność i bogactwo. Roślinność zachwycała intensyw­nością barw; w poszczególnych częściach ogrodu sadzono rośliny jednego gatunku cyprysy, eukaliptusy, bukszpany, drzewa pomarańczowe, cytry­nowe, mirty. Wokół basenów ustawiano rośliny w doniczkach.W 19.52 roku E. Prieto Moreno wydał znakomitą pracę poświęconą ogrodom Grenady. Do swoich doskonałych studiów o Alhambrze i Generalife dodał studia nad ponad dwudziestoma ogrodami, podkreślając nie­zrównaną siłę oddziaływania niektórych z nich.Wszystkie świadczą o głęboko przemyślanej idei, czego najlepszym przykładem jest plan Generalife. Zamknięte patia, jak gdyby stulone do wewnątrz, tak są zakomponowane, że w miarę wspinania się po schodach z każdego stopnia dostrzega się inny, niespodziewany widok.Poszczególne części są geometryczne, regularne, ale swobodnie rosnąca roślinność nadaje każdej z nich odmienny wyraz. A zatem rośliny odgrywa­ją tu rolę zasadniczą. Dobierano je i sadzono biorąc pod uwagę kolory i efekty kontrastów wzbogacające catą kompozycję, a może i ich zapach był tu nie bez znaczenia. W Generalife liczne patia łączą się tworząc kompozy­cję wznoszącą się aż ku pawilonowi widokowemu (Mirador), a trzy górne ogrody mają układ tarasowy.Ogrody Alkazaru w Sewilli pochodzą z późniejszego okresu, ponieważ prace podjęte przez Piotra 1 Okrutnego w XIV wieku spowodowały częściowe zniszczenie fragmentów w stylu mudejar, stworzonych przez artystów mauretańskich po zwycięstwie chrześcijaństwa. Patia zakompono­wano tu wykorzystując nierówności stopni. Najwyższe mają ich czternaście, najniższe pięć; ich rozmiary są zawsze niewielkie. To, które znajduje się za patiem Marii Padilli ma wymiary zaledwie 45 x 75 m. Cechą wspólną tych wszystkich dzieł jest prostota środków wyrazu. akwaria | gry java | weterynarz warszawa | szczotki dla zwierząt | weterynarz kraków | doradztwo szwajcaria | brykiet drzewny | 112

Wstęp
Każdego roku w pierwsze dni wiosny zwykliśmy pijać poranna herbatę na balkonie naszego paryskiego mieszkania. Widok stamtąd jest zachwycający. Na lewo Panteon, na prawo masa kwitnących drzew Ogrodu Luksemburskiego: W 1943 roku wysokie czubki drzew ogrodu rysowały się na szaroniebieskawym paryskim niebie i tylko sylwetki kilku wielkich budowli przerywały rozległy widok. Dziesięć lat późpjej. podobnego wiosennego poranka, odnieśliśmy wrażenie, że„coś(zmieniło się w wyglądzie nieba. Piękny horyzont przesłoniła ciężka, przygniatająca ściana zabudowy. Zdaliśmy sobie sprawę, że Paryż jest okrążony coraz to wyższymi budynkami. Tym cenniejszy stał się dla nas przywilej radowania oczu przynajmniej widokiem Ogrodu Luksemburskiego, który w czasach okupacji był dla nas zamknięty, i zrozumieliśmy rozmiar rozgrywającego się na naszych oczach dramatu ..zaborczości miasta". Zbliżając się do nowo wytyczonych granic „regionu miasta Paryża", można by zastanawiać się, jaki los czeka laski SaintGermain. Senlis. Halatte. Montmorency, które nadawały tyle uroku okolicom miasta. ..Zielona płaszczyzna usiana fabrykami", napisze Charles HauguetMartin studiując historie doliny Oise.